Czas na półfinały

Jeśli prawdą jest, że lepiej nie łączyć rywalizacji na szczeblu krajowym z europejskimi pucharami, to Barcelona jest po weekendzie o krok bliżej wygrania Ligi Mistrzów niż Manchester i Chelsea. Liverpool czai się już tylko na to trofeum i liga angielska go nie interesuje, więc pozycja drużyny z Anfield wydaje się niezmiennie dobra. Tydzień temu wydawało się, że już wszystko wiadomo, ManU mistrzem, Chelsea wice i można spokojnie koncentrować się na półfinałach LM. A tymczasem nie walczące już kompletnie o nic Blackburn postanowiło napsuć krwi faworytowi z Manchesteru, który ledwo uratował punkt w ostatnich minutach. I wcale Aleks Ferguson nie wystawił rezerwowego składu, wręcz przeciwnie, zagrali Ci, którzy prawdopodobnie zameldują się w pierwszej jedenastce we środę na Camp Nou (przynajmniej większość).

W ogóle sytuacja jest paradoksalna. O najważniejsze trofeum w klubowej piłce biją się cztery drużyny, spośród których trzy mają poważne kłopoty. W Chelsea wrze od odejścia Mourinho, Liverpool ma kłopot z władzami. O Barcelonie pisze się ostatnio wyłącznie w kontekście kolejnych rozczarowań i rozpadu drużyny. Patrząc z tej perspektywy, murowanym faworytem powinien być Manchester, istna oaza spokoju w tym towarzystwie. I byłby, gdyby nie Blackburn. Jakże wspaniale musi smakować zwycięstwo w lidze wyszarpane z największym trudem, w ostatniej chwili, kiedy wydawało się to już niemożliwe. Zawodnicy Chelsea właśnie poczuli jego obietnicę, faworyt się potknął, pościg przyspieszył, rozpoczęło się polowanie. Zamiast na jednym, obie drużyny walczą znowu na dwóch frontach.

Z tego zestawienia wynikałoby, że stosunkowo najmniej problemów ma Liverpool. Być może. Ale wszystkie analizy, łącznie z tą, będą bez znaczenia w momencie kiedy zacznie się wtorkowy i środowy mecz. Każda z czterech drużyn ma potencjał żeby wygrać. Nie wierzę w brak motywacji. Tak się tworzy historię (który piłkarz o tym nie marzy?) i załatwia lepsze kontrakty (jak wyżej). Kiedy będą już znane wyniki pojawią się głosy, że tak właśnie musiało być, bo przecież XYZ. Ale najlepszy czas jest właśnie teraz, kiedy tego nie wiemy. Przyjemnego oglądania!

Największe rozczarowanie sezonu

Komu należy się ten zaszczytny tytuł w europejskiej piłce? Na pewno nie zespołom Derby County czy Levante, które w swoich ligach okupują co prawda ostatnie miejsca, ale to żadna sensacja. Chodzi mi raczej o zespoły, które osiągnęły znacznie mniej, niż wskazywałby na to ich potencjał. Oto mój subiektywny ranking.

Miejsce 5: Tottenham Hotspur

Londyńczycy zapracowali co prawda na opinię klubu, który z każdego wybitnego gracza może zrobić przeciętniaka, ale tym razem miało być inaczej. Mieli w końcu naprawdę skutecznego napastnika (Berbatova), a także reprezentantów Anglii (fakt, że ten tytuł się trochę zdewaluował w ostatnim czasie, ale ciągle to nie byle co): Ledleya Kinga, Jermaina Jenasa, Aarona Lennona czy Darrena Benta. Do tego wypada dodać super zdolnego Walijczyka Garetha Bale’a. Ale przede wszystkim mieli w końcu trenera z prawdziwego zdarzenia – Juande Ramosa, który przyszedł pod koniec października z Sevilli, po zdobyciu z nią dwa razy Pucharu UEFA i zakwalifikowaniu się do Ligi Mistrzów. Tego właśnie oczekiwano, a przynajmniej zbliżenia się do „wielkiej czwórki”. Na razie jest 11 miejsce w tabeli i 27 punktów straty do czwartego Liverpoolu. Ale za rok w Pucharze UEFA znowu zagrają, udało im się jednak coś wygrać – Puchar Ligi. Mają też na koncie najlepszy mecz sezonu w Anglii: 4-4 z Chelsea. Trochę to jednak za mało jak na możliwości.

Miejsce 4: AC Milan

Zwycięzca Ligi mistrzów z ostatniego sezonu nie obroni trofeum, a może nawet nie zagrać w następnej edycji. O mistrzostwie kraju nie ma mowy już od dawna, jest walka o czwarte miejsce. W lidze grają przez cały sezon średnio lub słabo, do liderującego Interu tracą na pięć kolejek przed końcem 23 punkty. Zdarzało im się przegrać u siebie z takimi potęgami jak Empoli czy Atalanta, a z 16 rozegranych do tej pory meczów w roli gospodarza, wygrali raptem 5, 7 razy remisując i 4 razy przegrywając. Pierwsze zwycięstwo u siebie odnieśli dopiero w dziewiątym meczu! Właściwie tylko dzięki słabości Serie A wciąż mają szanse na grę w LM. Przyjęło się uważać, że Milan specjalnie ignoruje rozgrywki krajowe, aby skupić się na olśniewaniu Europy. Nie tym razem. Wygrać grupę, w której były jeszcze Benfica, Celtic i Szachtar Donieck to raczej obowiązek niż sukces. Na pierwszej poważnej przeszkodzie, Arsenalu, już się przewrócili. Czy upadłe gwiazdy Shevchenki i Ronaldinho przywrócą blask rossonerim? Wcale niewykluczone, ale ten sezon, nawet jeśli uda się awansować do Ligi Mistrzów, to dla AC Milan porażka.

Miejsce 3: FC Barcelona

Gwiazdozbiór, jakiego piłkarski świat dawno nie widział, „fantastyczna czwórka”, brak słabych ogniw, drużyna skazana na sukces w Hiszpanii i w Europie. Co prawda w Europie jeszcze mają szansę na zwycięstwo, za tydzień pierwszy półfinał LM z Manchesterem, ale to że się tam znaleźli, to raczej kwestia sporego fuksa w losowaniu, niż wybornej formy. W grupie mieli tylko jednego silnego rywala – Lyon, a oprócz tego Stuttgart i Glasgow Rangers, więc skandalem byłoby z takiej grupy nie wyjść. Udało się ją nawet przekonująco wygrać, dzięki czemu mieli większe szanse na wylosowania słabszego rywala w fazie pucharowej. Żaden z półfinalistów nie miał tak łatwej drogi do najlepszej czwórki. W lidze od razu odskoczył Real, ale było tylko kwestią czasu, kiedy zacznie gubić punkty. I gubił na potęgę, ale Barca gubiła ich jeszcze więcej. Nazwiska nie grały, tylko Eto’o i Messi prezentowali się na miarę swoich możliwości. Mimo drugiego miejsca (jak na razie) w lidze i ciągle szans na wygranie Ligi Mistrzów jednak przepaść między oczekiwaniami i potencjałem a rzeczywistością. Nawet to, co było wyróżnikiem Barcelony czyli efektowna gra, niezależnie od wyniku, w tym sezonie nie działa.

Miejsce 2: Paris Saint Germain

Być może nikt nie oczekiwał, że drużyna ze stolicy będzie walczyć o tytuł, ale to, że na pięć kolejek przed końcem będzie się znajdować na miejscu spadkowym, to jednak sensacja. Trzeba pamiętać, że grają tam przecież tacy piłkarze jak Pedro Pauleta, w poprzednim sezonie król strzelców ligi francuskiej, czy Jerome Rothen, dawny król asyst, który czarował w Lidze Mistrzów w barwach Monaco. Bernard Mendy (zaliczył 2 występy w reprezentacji Francji), czy Mario Yepes to może nie klasa światowa, ale porządni obrońcy, bramkarz Mickael Landreau to solidna firma (też grał już w reprezentacji Trójkolorowych). Trenera również mają nie byle jakiego, bo twórcę potęgi Lyonu, Paula Le Guena. Ta drużyna powinna bić się o europejskie puchary. Tymczasem zdobywa średnio 0.94 punku na mecz u siebie i 1.19 na wyjeździe. W 35 meczach tylko 30 strzelonych goli i 38 straconych. Do trzeciego miejsca, dającego prawo gry w eliminacjach do Ligi Mistrzów tracą 20 punktów. A to jeden z najbogatszych klubów w Ligue 1.

And the „winner” is… Valencia

Na początku sezonu nic nie zapowiadało katastrofy. Zespół prowadzony jeszcze przez Quique Sancheza Floresa zakwalifikował się do Ligi Mistrzów, po fatalnym pierwszym meczu sezonu (porażka z Villarrealem u siebie 0-3), wygrał kolejnych pięć potyczek w Primera Division. W LM w grupie była Chelsea, z którą mogli powalczyć, a oprócz Londyńczyków Schalke i Rosenborg, więc rywale absolutnie w zasięgu. Po koniec października zdarzyła się seria bolesnych porażek: z Sevillą 0-3 (na wyjeździe) i z Realem 1-5 (u siebie!) w lidze oraz z Rosenborgiem w LM. Wszystko to w tydzień i trener stracił pracę. Nowym szkoleniowcem został Ronald Koeman i miało być już tylko lepiej. Niestety dla sympatyków Valencii okazało się, że lepiej już było. Zespół w kompromitujący sposób odpadł z Ligi Mistrzów, zajmując ostatnie miejsce w grupie i tym samym żegnając się w ogóle w tym sezonie z europejskimi pucharami. W Primera Division początek Koemana był nawet niezły: zwycięstwa nad Mallorcą i Murcią, ale potem zaczął się zjazd po równi pochyłej, który jak na razie zakończył się na 16 miejscu w tabeli na pięć kolejek przed końcem. Zespół jest rozbity, kluczowi do niedawna zawodnicy (Canizares, Angulo) odsunięci od składu. Jedynym chyba powodem, dla którego Koeamn jeszcze pracuje, jest krótki zryw, na jaki zdobył się zespół w marcu pokonując w lidze Real w Madrycie i w półfinale Pucharu Króla Barcelonę. Finał pucharu krajowego to jedyna szansa na udział w Pucharze UEFA w przyszłym sezonie. Spadek do drugiej ligi to mimo wszystko chyba zbyt czarny scenariusz, mają 5 punktów przewagi nad 18. w tym momencie Saragossą. Walki nie o takie cele można było oczekiwać od Valencii. To moim zdaniem najbardziej bolesny upadek w tym sezonie.

Uczta drugim w półfinale

No i stało się, co miało się stać – Barcelona zagra z Manchesterem o finał Ligi Mistrzów. Sensacji nie było, ManU bez wysiłku dokonał formalności (choć mogło być jeszcze ciekawie, gdyby de Rossi trafił tego karnego), a Barca rażąc nieporadnością i tak wygrała z Schalke. Za dwa tygodnie pierwszy mecz półfinałowy. Czy do tego czasu Frank Rijkaard jest w stanie coś zmienić? Czy perfekcyjnie naoliwiona maszyna Aleksa Fergusona nadal będzie funkcjonować bez zarzutu, mimo intensywnej eksploatacji? Już nie mogę się doczekać tej konfrontacji.

„Na dzień dzisiejszy” z obozu Katalończyków płyną wieści nie napawające optymizmem fanów FCB. Podobno klub ukrywa faktyczne powody nieobecności Ronaldinho i Deco na boisku, wersja oficjalna głosi że to przez kontuzje, nieoficjalna – że chodzi o względy dyscyplinarne (podziękowania dla vixo za zwrócenie na to uwagi). Najwyraźniej panuje tam niezły chaos informacyjny i chyba w ogóle słowo chaos byłoby najlepsze do opisu sytuacji. Ciekawe, czy zawodnicy którzy wybiegną przeciwko MU będą w stanie się od tego zdystansować i pokazać, że plotki o końcu tego zespołu są jednak przesadzone. W lidze też nie bardzo mogą odpuścić, bo chociaż Real jest już prawie na pewno poza zasięgiem, to walka o drugie miejsce będzie do końca. A stawka jest niebagatelna bo konieczność grania w eliminacjach do LM może podkopać plan wakacyjnych przygotowań i tourne po Azji czy innych futbolowo egzotycznych rejonach (ale intratnych marketingowo).

Sytuacja w Manchesterze jest zdecydowanie bardziej komfortowa, co nie znaczy, że sielankowa. Sielankę popsuł symbol średniactwa w lidze angielskiej, który nawet w nazwie ma „średniość”, czyli Middlesborough, remisując z faworytem 2-2. Oznacza to, że przewaga nad Chelsea zmalała do trzech punktów, a w perspektywie jeszcze mecze z Arsenalem (już w ten weekend) i właśnie z Chelsea. Szczególnie niefartownie dla MU wypada ten drugi pojedynek, bo akurat między jednym półfinałem LM a drugim. Z drugiej strony rywale przecież w tym samym czasie grają swój półfinał, więc nie będą bardziej wypoczęci. Sprawa wydaje się prosta – jeśli podopieczni Fergusona wytrzymają kondycyjnie walkę na dwóch frontach, powinni zagrać w finale. Uraz Vidicia nie jest taki groźny i powinien on niedługo wrócić, Ferdinandowi też jednak nic się nie stało, reszta drużyny jakoś się trzyma i mogą dokonać czegoś naprawdę wielkiego. Ostatnią drużyną, która potrafiła zdobyć tytuł mistrza swojego kraju i wygrać Ligę Mistrzów była… Barcelona.

Krkić. Bojan Krkić

Miałem taki plan, żeby napisać coś o Bojanie za jakiś czas, kiedy bardziej pilne wydarzenia będą juz omówione, ale nie dał mi szansy. Bojan Krkić Pérez to w tej chwili najbardziej gorący temat. Mógłby ktoś zapytać, czy ta jedna bramka we wczorajszym meczu zmieniła tak wiele? Moim zdaniem tak, nawet bardzo. Pierwszy gol w Lidze Mistrzów to zawsze wielka sprawa dla nastolatka, szczególnie taki. Nie jakieś tam trafienie na 4-0 w ostatniej minucie meczu o nic, tylko jedyny, zwycięski w ćwierćfinale, kiedy drużyna w kryzysie. Od goli strzelanych w Lidze Mistrzów w piłce klubowej nie ma już nic lepszego. Tu grają i trafiają najlepsi.

W tym co się wczoraj stało najbardziej niesamowite jest jednak to, że ten młody człowiek wyszedł na najważniejszy (na razie) mecz w sezonie w pierwszym składzie drużyny naprawdę nie narzekającej na brak klasowych napastników. A wydawało się przed sezonem, że włączenie Bojana, razem z rok starszym Giovanim dos Santosem, do pierwszego składu to kiepski pomysł i raczej krzywda dla chłopaka, który mógłby się ogrywać na wypożyczeniu (mówiono o francuskim Saint-Etienne). W ataku byli już przecież Eto’o, Messi, Ronaldinho, Henry i Gudjohnsen. W którym innym mocnym klubie młody wychowanek miałby trudniej się przebić? Tym bardziej, że na początku grał tylko ogony, więc miał najmniej czasu, żeby się pokazać, a trener Rijkaard z dwójki młokosów częściej stawiał na starszego Giovaniego.

Ale zanim Bojan strzelił w LM swojego pierwszego gola, nastrzelał ich ponad 900 (tak: dziewięćset) w swojej karierze juniorskiej, którą rozpoczął w wieku 9 lat. Nie będę przytaczał ogólnie dostępnych faktów na jego temat (po to zajrzyjcie choćby do Wikipedii – warto, dokładne statystyki tutaj), o bramkach wspominam dlatego, żeby przedstawić to co się stało wczoraj jako konsekwencję długiej i ciężkiej pracy oraz determinacji dziecka, a potem nastolatka. Swoją drogą nie ma w Europie drugiej szkółki piłkarskiej, która mogłaby się w ostatnim czasie pochwalić takimi wychowankami, jak barcelońska La Masia. Leo Messi, Cesc Fabregas, Carles Puyol, Xavi, Iniesta – to tylko najbardziej znani, o kilku innych, w tym także podkupionych przez angielskie kluby pewnie niedługo usłyszymy. Najnowszym hitem z La Masia będzie napastnik Gai Assulin, tylko rok młodszy od Bojana (ale zdążył już zadebiutować w seniorskiej reprezentacji Izraela).

Natknąłem się gdzieś na porównanie Bojana do Raula. Myślę że to rzeczywiście bardzo podobny typ zawodnika. Sposób w jaki zdobywa gole, to jak piłka sama go szuka… Wczorajszym trafieniem Bojan ostatecznie „wybił się na niepodległość” i pokazał, że nie jest tylko nadzieją na przyszłość, ale kompletnym zawodnikiem już teraz. Trzeba zauważyć, że ten sukces rodzi też nowe wyzwania. Zobaczymy za jakiś czas, jak poradzi sobie ze statusem gwiazdy i wynikającymi z tego pokusami.

Ćwierćfinały LM – dzień pierwszy

Dziś pierwsze dwie konfrontacje ćwierćfinałowe w Lidze Mistrzów. Nie ma się co oszukiwać, znacznie ciekawiej zapowiada się mecz w Rzymie. I od tego zacznę. Można marudzić, że w LM ciągle grają ze sobą te same zespoły, ale dzięki temu zawsze są jakieś podteksty, czy rachunki do wyrównania. Z takim przypadkiem mamy tu do czynienia. Przegrać 7-1 to jednak jest masakra, tym bardziej na tym poziomie. Nawet jeśli trenerowi Spalettiemu udało się to zawodnikom wybić dawno z głowy, to i tak media przypomną, bo było to wydarzenie, które nie zdarza się co dzień. Nawet jeśli Besiktas przegrał w tym sezonie z Liverpoolem 8-0, to kto o tym pamięta? Tak dla porządku przywołam jeszcze pojedynek z sezonu 2003/04 między Monaco a Deportivo, który zakończył się niebanalnym wynikiem 8-3. Oba kluby niestety popadły od tamtego czasu w przeciętność i myślą raczej jak tu nie spaść do drugiej ligi niż o podboju Europy.

Ale wróćmy do dzisiejszego meczu. Drużyna Aleksa Fergusona demoluje w swojej lidze kogo tylko napotka na swej drodze. Gracze Luciano Spalettiego zanotowali ostatnio bolesną porażkę w derbach Rzymu (tracąc bramkę na 3-2 w ostatniej minucie), pokonali skromnie Empoli 2-1 i w ostatniej kolejce zaledwie remis ze słabiutkim Cagliari – krótko mówiąc – nie zachwycają. Ale za sprawą równie słabo, albo jeszcze słabiej grającego ostatnio Interu, ciągle mają szansę na tytuł. Co wynika z tej analizy formy w ligach? Ano nic. To tylko dwa mecze, żaden tam trud całego sezonu, nie pomogą kłopoty rywali z tabeli. Dwa mecze dwóch drużyn bardzo spragnionych sukcesu w Europie (Manchester czeka na puchar od 1999, w przypadku Romy to byłby pierwszy raz, Pucharu Miast Targowych nie liczę). I chyba obie zdają sobie sprawę, że są w łatwiejszej połówce drabinki prowadzącej do finału w Moskwie.

Tym sposobem przechodzimy do drugiej dzisiejszej pary. Zdecydowanie najsłabszy zespół z ośmiu, które zostały w grze czyli Schalke 04 kontra zdołowana Barcelona. Liga Mistrzów to ostatnie rozgrywki, jakie jeszcze może wygrać Blaugrana, więc teoria mówi, że powinni gryźć trawę na Arena auf Schalke, ale atmosfera w zespole jest fatalna, trener na wylocie, niektóre gwiazdy szukają nowego pracodawcy (Ronaldinho, Deco), albo już praktycznie znalazły (Zambrotta), nie wiadomo co będzie dalej z połową składu. Na razie los im pomaga, żeby dojść do półfinału nie muszą pokonać nikogo naprawdę mocnego. Dla Schalke sama obecność w ósemce to znacznie więcej, niż ktokolwiek oczekiwał. Tak na dobrą sprawę, gdyby nie zapaść Valencii, która dwa razy dała się ograć Rosenborgowi, nawet nie wyszliby z grupy. Jeśli ten zespół ma coś znaczyć w przyszłości, Gazprom musi wpompować znacznie więcej niż do tej pory. Nie zmienia to faktu że mają być może największą szansę pokonać Barcę właśnie teraz, kiedy ta jest, jak na siebie, naprawdę słaba. Czy im się uda? Mimo wszystko nie wierzę.

Faworytem półfinału będzie zwycięzca pary Roma – MU. Ale oglądamy te mecze w kółko właśnie dlatego, że za każdym razem to osobna historia, często z zaskakującym zakończeniem. A na półfinały ma wrócić Messi…

Rijkaard musi odejść

Kiedy już wydawało się, że końcówka ligi hiszpańskiej będzie nudna i w zasadzie wszystko wiadomo, zaczęły dziać się cuda. Przewaga Realu nad Barceloną skakała od dwóch do ośmiu punktów, przed ostatnią, 30. kolejką zatrzymując się na czterech. I znów wszystko było możliwe, tym bardziej, że siódmego maja obie drużyny spotkają się na Bernabeu w ramach 36. kolejki. Zapowiadała się pasjonująca walka, tym bardziej, że w drugiej połowie sezonu i jedni i drudzy dalecy są od stabilnej formy. Po obejrzeniu wczorajszego meczu Barcy z Betisem czar prysł. Nie był to wypadek przy pracy, bo to się może zawsze przytrafić – to była kolejna odsłona dramatu, który rozgrywa się już od dłuższego czasu, przerywany jedynie spektakularnymi tryumfami nad słabeuszami u siebie (5-1 z Levante w 25. kolejce i 4-1 z Valladolid w 29. kolejce).

A przecież miało być tak pięknie: fantastyczne transfery przed sezonem, żadnych ekstrawagancji, oprócz Henry’ego przyszli zawodnicy defensywni, żadne obiecujące talenty tylko sprawdzeni fachowcy, którzy mieli zagwarantować spokój pod własną bramką. Nikt z kluczowych graczy nie odszedł. Bukmacherzy jednogłośnie stawiali na Barcę, jako faworyta rozgrywek Ligi Mistrzów, w lidze hiszpańskiej też wydawało się, że Real ze swoja chaotyczną polityką transferową nie da rady, przyszłość była jasna.

Jak pogodzić dwa dogmaty współczesnej piłki – że trzeba mieć szeroką kadrę złożoną z bardzo dobrych graczy, aby skutecznie walczyć na wielu frontach oraz że za dużo gwiazd w drużynie to murowany przepis na klapę – oto jest pytanie. Najwyraźniej nie potrafi na nie odpowiedzieć trener Katalończyków, bo ma do dyspozycji najlepszych muzyków, a jego orkiestra brzmi mniej więcej tak:

Dlaczego piszę o trenerze, a nie o zawodnikach? Bo oglądając mecze z Almerią, Villarrealem, Atletico czy ten ostatni, z Betisem, rzuca się w oczy nie brak umiejętności, ale brak „instynktu zabójcy”. Z Atletico Barca prowadziła po bramce sezonu Ronaldinho…

aby potem odpuścić i dać sobie wbić 4 (słownie: cztery) gole. Z nienajmocniejszą przecież Almerią prowadziła dwa razy, żeby dać sobie wydrzeć zwycięstwo, między innymi za sprawą byłego gracza Wisły Kraków, Kalu Uche – już samo to mówi o sile przeciwnika. Z Villarrealem grając u siebie dała się zdominować rywalowi w walce o tytuł, lub przynajmniej o miejsce gwarantujące występy w Lidze Mistrzów bez kwalifikacji. Rywalowi, który jest owszem, dobry, ale gdzie im do gwiazd Blaugrana. No i mecz z Betisem, który może być symbolem całego sezonu Barcy – niby jest kosmiczny futbol, dominacja w posiadaniu piłki, są olśniewające zagrania, są bramki, a potem wygląda to tak, jak gdyby zespół wyłączał determinację i grał tylko dlatego, że mecz musi trwać 90 minut.

Nie ma tego ognia, który nie pozwoliłby przeciwnikom nawet myśleć o przejęciu inicjatywy, nie mówiąc o chwilach, kiedy stojący na straconej pozycji słabeusz dostrzega, że nie taki diabeł straszny i zaczyna naprawdę wierzyć, że może mu się udać. To jest zazwyczaj przełomowy moment meczu. Faworyt z myśliwego staje się zwierzyną i ma autentycznie przechlapane. Bo takiej adrenaliny, takiego, mówiąc ładnie po polsku, powera daje tylko szansa na przejście do lokalnej historii, szansa na zwycięstwo lub nawet remis z naprawdę wielką firmą. Coś, co kibice zapamiętają znacznie dłużej niż 3 punkty w starciu z, przykładowo, Racingiem Santander.

To rolą trenera jest odpowiednie przygotowanie mentalne, żeby do takiej sytuacji nie dopuścić. W tym sezonie to Rijkaardowi nie wychodzi, podobnie z resztą jak w końcówce poprzedniego. I nie ma żadnych podstaw sądzić, że zmieni się to w przyszłości. Dlatego nawet jeśli jakimś cudem Barca wygra w tym sezonie Ligę Mistrzów, lub, co jeszcze mniej prawdopodobne, ligę hiszpańską, Frank Rijkaard musi odejść.